باز در کلبه تنهایی ، دور از این خاک غریب ،
آشنائیست مرا می خواند؛
و چنین می گوید : آنطرف بُعد زمان جاری نیست
و همه بیدارند ، نه بدین گونه که ما بیداریم !
آنطرف شکل مناجات حقیقت دارد ،
سجده آنجا به درون است ، تشهد جاریست
دعا روی نیایش بر خویش
میتوان با قدمی ، عالم جان را پیمود و به خورشید رسید
و در آن نور حقیقت که چو مشکاة ، تَلألؤدارد ؛
به خدا گفت : سلام
+ نوشته شده توسط مرتضی حسینی محراب در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 و ساعت
21:48 |

